و اما شعر اینبار میخوام یه کم متفاوت تر بنویسم واسه همین چند تا کار کوتاه نوشتم.

خدا میگفت: بعد از خلقت آدم، حوا را آفريد

دو خلقت يكسان

و من گفتم: به خاطر تمامي روزهايي كه مرا مرد نيافريدي از تو بستانكارم

شعر كه مينويسي دستت نمی لرزد

پس بنويس كه نوشتن گناه نيست

باران را به دليلي متفاوت دوست دارم

بي رنگ بودنش

چرا كه هر رنگي تاثير گذار خواهد بود

به جز باران

و نه مثال زدنی

با این حال

دوستشان دارم

روزهای در پی درد دویدن

بدون مرز راه رفتن

به دنبال تصویری گنگ گشتن

. در آخر شاید نرسیدن

یک روز مرا

خواهد کشت

وقت من رد شده بود

گریه ام می آمد

اشک ها جاری شد

ساعتم را دیدم

هق هق ثانیه ها

زیر اشکم جا ماند

بچه تر   که بودم

خواب بد میدیدم

مادرم می امد

و مرا می بوسید

کاش یک بار دگر

خواب بد میدیدم

خوب میدانم من

وحشت تنهایی

یک روز مرا

 خواهد کشت

                                                                                     آبان ۹۰

به صداقت

نه به تکرار و خطا

نفسم بار دگر معنی تازه به خود میگیرد

گر مرا بشناسی

به سکوتم

نه صدا

اشک از دیده ی شوق، گذر خواهد كرد

گر مرا بشناسي

آن رقصنده ي زيباي خيال

به بلنداي سكوت 

چه بساطي به پا خواهد كرد

گر مرا بشناسي

به شناساندن يك قطره ي آب

به تمناي حضور گودال

عطش ذوق، شرر خواهد كرد

گر مرا بشناسي

باز در شهر الفباي حضور

نه به همراه خيال

عشق نوشيدن يك جرعه ي آب، چه ها خواهد كرد                 

                                                                                                                 ارديبهشت ۹۰

ساعت دو یا سه

که همان نیمه شب است

و مسیر بعدی

 توقف شاید

ساعت ۹ صبح

و قطاری بی دود

به گمانم برقی

سالها پیش از این

ذغالی بودند

با تحکم، سنگين

عمر ها را بنگر

 .

.

.                  

عصري از آهن و يخ

 قطاري برقي

 طلوعي زيبا

غروبي نزديك

و زماني ديگر

قطاري نوري

و اما هجده

امروز شايد مقدس باشد

عزيزي ميگفت

بنويسش هيجده.

من  و او پرسه زنان

و بیابان همه از نور و غرور

باورم با من بود

می دویدم دیگر

بـــــــاورم بــــــا مـــــن بــــــــــود

ناگهان

باور من...

مثل این بود که طوفان گشته

کوه آتش ، وحشي

دست من خالي بود

و زمين شعله كشيد

باورم گم شده بود

و به جايش

ترديد...

همه جا پر شده بود

تو که با من هستی

هستیم رنگ دگر می گیرد

و تو شاید باشی...

و من اما هرگز

دست سرد خالی از مهر تو را

نخواهم بخشید

و چه زیبا گفتی

که مرا می خواهی

تو که با من باشی

پیچک سبز زمستان دیده

به خدا خواهد گفت

که خزانش زیباست...

ولی....

نمیتوان بر دیوارهای سپید چیزی نوشت

زیرا...

بیگناهی دیوار وجدان قلم را پریشان میکند

با قلم که ننویسی

چیزی نمی ماند

...

با اشاره ی چشم از دور بر آن دیوار سپید نوشتم

خواندی؟

میدانم که نخواندی، میدانم

همیشه بعداز ظهر پاییز تو با من

من بی من را میگویم

به سفر رفته بودی

بدرود باغبان

از صبح تا بیداری

 ازبیداری تاعشق

شاید

دلم هوایی تازه میخواهد

نمیتوانم امتداد نگاهم را بیابم

هر روز نگاهم کمی گرم تر می نمود

 اشکم که چکید

گونه ام  کمی به گرمی گرایید

و شاید آرزو های دست نایافتنی...

ايمان را نگهدار و ترس را به گوشه اي انداز

شک هايت را باور نکن و هيچگاه به باورهايت شک نکن

زندگي شگفت انگيز است فقط اگر بدانيد که چطور زندگي کنيد
مهم این نیست که قشنگ باشی ، قشنگ این است که مهم باشی! حتی برای یک نفر

مهم نیست شیر باشی یا آهو ، مهم این است با تمام توان شروع به دویدن کنی

كوچك باش و عاشق ... كه عشق می داند آئین بزرگ كردنت را
بگذارعشق خاصیت تو باشد نه رابطه خاص تو باکسی

موفقيت پيش رفتن است نه به نقطه ي پايان رسيدن

فرقى نمي كند گودال آب كوچكى باشى يا درياى بيكران... زلال كه باشى، آسمان در توست

نلسون ماندلا

شب نیست انگار هوا دارد گولم میزند

وسوسه خواب به چشم هایم سور میزند

از پشت پنجره، صدای نجوا میشنوم

سهراب،  ندا، مسعود، كاوه،  رامین....

خیلی ادامه داشت، خواب امانم بريده بود

كهريزك؟ چه نا آشنا...

هر كه بود صدايش خسته بود

يكي دو بار بغضش گرفت ولي صلابتش مثال زني شكسته نبود

نميدانم

ولي خواب دارد انگار به چشم هايم سور ميزند

ولی نمیدونم چرا؟

ابر ها که گریه میکنن. اشک ها شونو هدیه میدن. هدیه به دریا میکنن

دریا که قلبش می گیره. باز هم نفس کم میاره . وجودشو به آسمون. هدیه به ابر ها می کنه

خیلی قشنگه کارشون

رنگ سفید کم میاره . باز خودشو لوس میکنه.با کسی حرف نمیزنه

نارنجی ها مهربونن. با سبز که همنشین میشن. خنده هاشون بلند میشه.

صورتی هی ناز میکنه. من همه رو قبول دارم.ولی اگه این طوری بود.....

قرمز همش داد میزنه : قرمزی رنگ عاشقی. رنگ گلهای زندگی

بنفش اگه گریه کنه. دل همه اسیر میشه. بنفش خیلی مهربونه قصه زندگیش جداست

یه روز که خیلی دور نبود.عاشق خاکستری بود. زیادی بود واسش ولی.دلش یه جور دیگه بود

خاکستری ناز میکرد. می گفت کجای نقاشی دلبستن ها معنا میدن؟

تقصیر نداشت حیونکی. عشق کجا؟ خاکستری؟

بنفش براش قصه میگفت.قصه ی دلدادگی هاش. تنهایی هاش.خستگی هاش

میگفت ببین خاکستری. ببین من گریه میکنم. اشک هامو میدم به لبات. هدیه به فردات میکنم

میگفت ببین خاکستری. سیاه منو میترسونه. شبها میاد به خواب من. میخواد منو بلرزونه

اگه تو مال من بشی؟........

خاکستری خنده میکرد. آخه براش معنا نداشت. تنهایی . غربت . بی کسی.تا حالا اون یه دوست نداشت...

حالا بعد از اون اون ماجرا

بنفش یه عمر بیصداست.ولی دیگه عاشق نشد. عاشقی رو کنار گذاشت

دیگه بنفش حرف نزد

نمیدونم سیاه چه کار کرده باهاش. یا شایدم خاکستری صداشو دزدیده براش

یا شایدم رنگ بنفش صداش رو که رویایی بود. هدیه داده به آبی ها. قایم کنن تو دریاها

یه روز می فهمم به خدا. صداشو پیدا می کنم. هدیه به چشماش میکنم. اگه  نخواست تو نقاشی. پر از گل های رازقی. شب بو و اطلس میکشم.....

اگه بازم حرف نزد نقاشی رو هدیه به دریا می کنم

                            ولی جوابی نیافته ام         

                                        میدانم که تو میدانی

                                                تو میدانی و راز داری میکنی

                                                    و من هم روزی خواهم دانست

                                                              راز ان گل شب بو را...

مگر نه اينكه تو خود گفتي

گفتي همه چيز ميان من  و تو به دو نيم مساوي

نيمي از آن من، نيمي از آن تو

و اينك سكوت

سكوتي كه ميان ماست

سكوتي كه بايد به دو نيم تقسيم شود

نيمي از آن من، نيمي از آن تو

و بعد از سكوت

                  انتـــــــــــــــظـــــــــــــار

نميدانم شايد نتوان مساوي دو نيمه كرد

انتظار را ميگويم، بگذريم

قلب پر از درد تنهايي من را چه طور؟

من از سهم خود ميگذرم

تمامي قلبم را به تو ميسپارم، نيمه من از آن تو

وتو ، تو چه داري كه با هم قسمت كنيم؟

هر چه داري بياور

بياور تا بدانم نميه هاي چه چيز را بردارم

هر چه تو بگويي

                      هر چه تو بخواهي

                                                   هر چه تو بياوري

من دستهايم، چشم هايم  و قلبم را به تو دادم زيرا هرگز نتوانستم به دونيم مساوي تقسيمشان كنم

و تو........

تو دست هايت، چشم هايت و قلبت را براي خود برداشتي زيرا...

تو هم نتوانستي آنها را به دو نيم مساوي تقسيمشان كني

بگو

               بگو تا بدانم

                                  سكوت بدون اميد را چگونه با تو تقسيم كنم

و بعد انتظار...........

آيا مي دونيد قبر امير كبير كجاست ؟

اصلا تا حالا فكر كردين مزار اين بزرگمرد ايراني كجاست ؟

احتمال قريب به يقين نمي دونيد ...
تعجبي نداره
امير كبير صدر اعظم ايران در زمان ناصر الدين شاه كه با دسيسه هاي يك سري وطن فروش و طماع در حمام فين كاشان به قتل رسيد در شهر كربلا در كشور عراق به خاك سپرده شد

اين كه چرا او را به كربلا بردند براي همه سوال است و احتمالا براي دور ماندن مردم از مزارش وجلوگيري از تبديل آن به ميعادگاه مظلومان او را از ايران و ايراني دور كردند
و اينكه چطوري در آن زمان جسد اين مرد بزرگ رو با امكانات محدود آن زمان به عراق منتقل كرده اند هم باز جاي سوال دارد 
اما چيزي كه بيش از همه مايه شرمندگيست اين است كه اكثر قريب به اتفاق ايرانيها نمي دانند مزار اين اسطوره تاريخ كجاست
تا زماني كه روابط ايران و عراق تيره بود و كسي حق سفر به كربلا رو نداشت شايد اين ندانستن توجيه داشت ولي
امروزه با سفرهاي متعدد مردم به عراق و كربلا جاي بسي تاسف است كه حتي يكي از كساني كه از عراق بر مي گردد نمي داند كه امير كبير هم در آنجا دفن بوده  و  آيا فكر نمي كنيد كه همين عراقيها به ما خواهند خنديد كه چطور مردي رو كه بسياري از داشته هاي امروزمان را مديون اوهستيم فراموش كرديم؟
من كه خودم از خودم خيلي خجالت كشيدم
البته من تا حالا به عراق نرفته ام ولي به هر حال وظيفه ام بود به عنوان يك ايراني كه دم از عشق به وطن مي زنم بدانم كه سرنوشت اين مرد بزرگ پس از مرگ چه شد

 
روحش شاد 

                                 یه دسته بزرگ گل رز تقدیم به همه دوستان خوبم

انتظار یک جدال بی حصر است          انتظار یک سکوت پر غوغـــــاست

انتظار یک شادی پررنـگ است              انتظار یک مشق شب زیبــاست

                                                                                                آرزو- تابستان ۸۹

دلی  دارم که دائــــم دربــه در بی

                                               همیشه درپـی و فکر خـــــطر بی

اگه خـــواهی که به راهـت نشیند

                                                تو مشفق باشو دل فکر خطر بی

                                                                                                    آرزو مهر۸۴

ببخشید که چند وقتی نبودم مشغله کاریم خیلی زیاد بود ولی کامنت های زیباتون رو می خوندم. ممنون از همراهی گرمتون و ممنون از همه ی دوستان خوبی که تولدم رو تبریک گفتن.

دل های شکسته را ارج می نهم

دست های خسته را....

تو با من آشناترینی. تو ای نزدیکترین. با من همراز ترینی

وقتی که خسته و شکسته به سویت می آیم. تو با من مهربانترینی

و تو ای زیبا ترین زیبارویان ..........

                                 تو عزیزترینی

صاف و روشن . با طراوت .آرام . شیرین.ساکت . تسلیم شونده و امیدوار کننده

اگه آسمان آبی نباشه اندیشه های افراد هم نمیتونه متمایز باشه.

البته منظورم از آبی. آبی استقلالی نیست ها.

ســــبز:

رنگ نیکویی. سمبل ایمان و عقیده. ابدیت. عمق و رستاخیز.شادمانی از آن ظاهر میشود. زیباترین رنگی که در قرآن مطرح شده است.

اگه رنگ درخت ها سبز نبودن آدمها دیونه میشدن.